بی من

بی من از کوچه گذر کردی و رفتی

بی من از شهر سفر کردی و رفتی

قطره ای اشک درخشید ز چشمان سیاهم

تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم

تو ندیدی

نگهت هیچ نیافتاد به راهی که گذشتی

شعر

                                                          

                                           با تو نفس کشیدن رو دوست دارم

                                    همیشه با تو بودن و دوست دارم

                              پر پرواز من دوباره پر گشودن و دوست دارم

                        مردم از این بی کسی این همه تنهایی و دلواپسی

                   دل واسه دیدار تو پر می زنه کاشکی بدونی که ندارم کسی  

                                            

 

شعر

دل دیوانه

در کنج دلم عشق کسی خانه ندارد

                                                  کس جای در این کلبۀ ویرانه ندارد

دل را به کف هر که نهم باز پس آرد

                                                  کس تاب نگهداری دیوانه ندارد

در بزم جهان جز دل حسرت کش ما نیست

                                                 آن شمع که می سوزد و پروانه ندارد

ای آه مکش زحمت بیهوده که تأثیر

                                                  راهی به حریم دل جانانه ندارد

تا چند کنی قصه به دلدار سکندر

                                                 ده روزۀ عمر اینقدر افسانه ندارد

                                                                               پژمان بختیاری

                                      

حوصله عشق

رفیق راهی و از نیمه راه می گویی

                                             وداع با من بی تکیه گاه می گویی

میان این همه آدم میان این همه اسم

                                              همیشه اسم مرا اشتباه می گویی

به اعتبار چه آئینه ای عزیز دلم

                                          به هر کسی که میرسی از اشک و آه می گویی

دلم به نیم نگاهی خوش است اما تو

                                          به این ملامت سنگین نگاه می گویی

هنوز حوصلۀ عشق در رگم جاریست

                                         نمرده ام که غمت را به چاه می گویی

اولین شعر

اگر برف می دانست که کره ی خاکی اينقدر کثيف است هنگام فرود آمدن لباس سفيد نمی پوشيد

عشق مثل هوايي است که استشمام مي کنيم آن رانمي بينيم اما هميشه احساس و مصرفش مي کنيم و بدون آن خواهيم مرد

 

تماشا کن

>>تنهای تنها<<

journey towards your dreams
be what you are
and become
what you are capable
of becoming
robert louis stevenson
ان باش
که هستی
و ان شو
که توان بودنت هست
سفری به رویاهای خویشتن-رابرت لوییس استیونسن

این نوشته ی زیبا هم از طرف اقا فرید!

ممنونم

قافله ی عمر!

یه شعر از فروغ فرخزاد

روی خاک


هرگز آرزو نکرده ام
یک ستاره در سراب آسمان شوم
یا چو روح برگزیدگان
همنشین خامش فرشتگان شوم
هرگز از زمین جدا نبود ه ام
با ستاره آشنا نبوده ام
روی خاک ایستاده ام
با تنم که مثل ساقهء گیاه
باد و آفتاب و آب را
می مکد که زندگی کند

بارور ز میل
بارور ز درد
روی خاک ایستاده ام
تا ستاره ها ستایشم کنند
تا نسیمها نوازشم کنند

از دریچه ام نگاه می کنم
جز طنین یک ترانه نیستم
جاودانه نیستم

جز طنین یک ترانه آرزو نمی کنم
در فغان لذتی که پاکتر
از سکوت سادهء غمیست
آشیانه جستجو نمی کنم
در تنی که شبنمیست
روی زنبق تنم
بر جدار کلبه ام که زندگیست
یادگارها کشیده اند
مردمان رهگذر:
قلب تیرخورده
شمع واژگون
نقطه های ساکت پریده رنگ
بر حروف درهم جنون

هر لبی که بر لبم رسید
یک ستاره نطفه بست
در شبم که می نشست
روی رود یادگارها
پس چرا ستاره آرزو کنم؟

اين ترانهء منست
- دلپذیر دلنشین
پیش از این نبوده بیش از این

نگاه تو...

اینم ماله مریم خانوم هستش!!!

 

دل.....

اینو مریم خانوم گفته!!!

یکی بود بود یکی نبود     زیر گنبد کبود

         یکی دلش گرفته بود